Poswiatnik skarabeusz

Internet w kamieniu pomorskim alveo wątroba

Ochrona zwierząt sięga odległej starożytności i ma swoje źródło w jakiejś części w wierzeniach religijnych. W starożytnym Egipcie część boską oddawano poświątnikom, popularnie zwanym skarabeuszami. Największy z nich, poświątnik czczony, długości ciała do 20 mm, jest często przedstawiany w postaci płaskorzeźb na murach świątyń, stawiano mu pomniki, wkładano do sarkofagu zmarłego, używano jako lekarstwa, wyrabiano z niego amulety. Poświątnik czczony ma w przedniej części ciała półkolistą tarczę, naciętą w sześć zębów, które przypominały promienie słońca. Słońce zaś dla starożytnych Egipcjan było bogiem. Omawiany owad, podobnie jak jego nazwa odżywia się nawozem, który formuje w kule wielkości jabłka, a nawet pięści, toczy po ziemi, zagrzebuje w wybranym miejscu i tam spokojnie zjada lub składa do niego jaja. Skarabeusz był owiany mnóstwem legend i przesądów. Człowiek od niepamiętnych czasów nadmiernie ekspoatuje zasoby przyrody. Wycina lasy, osusza tereny podmokłe, a na ich miejscu zakłada pola uprawne i łąki, wprowadza w rolnictwie i leśnictwie wielkie kultury jednogatunkowych roślin. Rozbudowa przemysłu pociaga za sobą zatruwanie powietrza, wód, gleby.

prace magisterskie Sklep komputerowy gry dla dziewczyn